Co bada ^

Jest to naukowe badanie skutków przenikania pocisków i innych elementów rażących wystrzeliwanych z broni palnej do ciała człowieka lub innego żywego organizmu (zwierzęcia). Stanowi szczególną dziedzinę balistyki końcowej, zajmującą się zachowaniem pocisków w tkankach oraz w materiałach imitujących tkanki. Obejmuje charakterystykę działania pocisku, taką jak: prędkość wymagana do penetracji skóry i tkanek, jego ekspansja, fragmentacja, deformacja, odchylenie toru lotu i koziołkowanie, a także charakterystykę penetracji i utraty prędkości wskutek perforacji skóry, tkanek oraz materiałów imitujących gęstość ciała ludzkiego.

Dokładniej rzecz ujmując, balistyka rany, będąca poddziedziną balistyki końcowej, stanowi szczególnie ważną gałąź nauki o balistyce, która bada skutki i zjawiska powstające w tkankach ciała człowieka po trafieniu pociskami wystrzelonymi z broni palnej.

Powstawanie jam postrzałowych. © 2010 Lichte i wsp.; licencjobiorca: BioMed Central Ltd.

Co obejmuje ^

Przykładowe zagadnienia badane w ramach balistyki rany obejmują:

A. Wnikanie pocisku do ciała człowieka i jego wyjście z ciała.

B. Powstawanie jam (pierwotnych i wtórnych) w tkankach: kanału trwałego i jamy chwilowej.

C. Siły działające na kości i narządy wskutek uwolnienia energii.

D. Ciężkość i rozległość obrażeń.

Większość ludzi wyobraża sobie ranę postrzałową jako skutek przejścia pocisku przez ciało niczym wiertło przez drewno, powodującego perforację, czyli otwór o trwale wyznaczonych granicach obwodowych.

Wyobrażenie to jest błędne, ponieważ pocisk przemieszczający się przez ciało miażdży i rozrywa tkankę na swojej drodze, a jednocześnie promieniście odpycha otaczającą tkankę na zewnątrz, tworząc jamę chwilową znacznie większą od średnicy pocisku.

Jama chwilowa, która istnieje przez 5–10 msec — od początkowego gwałtownego rozszerzenia do zapadnięcia — przechodzi serię stopniowo słabnących pulsacji i skurczów, zanim ostatecznie zaniknie, pozostawiając kanał trwały.

Połączenie uszkodzeń tkanki w kanale trwałym oraz oddziaływania jamy chwilowej na tkanki otaczające tor pocisku (rozerwanie, ucisk i rozciąganie) ostatecznie określa rozległość rany.

Położenie, wielkość i kształt jamy chwilowej w ciele zależą od ilości energii kinetycznej utraconej przez pocisk podczas przechodzenia przez tkankę, od szybkości utraty tej energii oraz od elastyczności i spójności tkanki.