Volgens N. Poulantzas, hoogleraar criminologie aan de Universiteit van Ottawa in Canada, berust de Toegepaste Criminologie op observatie, hypothese, experiment en redenering. Een goede “onderzoeker” is degene die de volgens vastgestelde normen verkregen onderzoeksresultaten toetst aan de algemeen aanvaarde logica om conclusies te trekken en te beoordelen. Deze conclusies vloeien voort uit de bestudering van het strafdossier en uit de resultaten van de laboratoriumonderzoeken van de bevindingen.

De Toegepaste Criminologie ontleent haar beginselen zowel aan de wetenschap als aan de kunst en wordt daarom, nauwkeuriger gezegd, aangeduid als een Wetenschappelijke Techniek.

Op grond van het bovenstaande beschikt ons bedrijf over jarenlange kennis en ervaring in het uitvoeren en beoordelen van laboratoriumonderzoeken. Wat de creativiteit van onze verbeelding en onze redenering betreft, nodigen wij u uit deze aan de hand van werkelijke gevallen te onderzoeken.

Bevindingen en bewijsstukken zijn, als dragers van betrouwbare informatie, alle elementen – wapens, gereedschappen, sporen, vlekken enzovoort – die op de plaats van een misdrijf, bij de verdachte, bij het slachtoffer of elders worden aangetroffen en die niet alleen kunnen dienen als bewijs dat een misdrijf is gepleegd, maar ook als aanwijzing voor de schuld of onschuld van de beschuldigde.

Hoewel deze elementen levenloos zijn en niet kunnen worden ondervraagd tijdens het vooronderzoek, het gerechtelijk onderzoek of de behandeling ter terechtzitting, kunnen zij bij correcte behandeling en wetenschappelijk-technisch beheer, onderzoek, analyse, interpretatie, benutting en beoordeling objectief bewijs en objectieve informatie opleveren. Zij kunnen beweringen van een verdachte of de verklaring van een slachtoffer bevestigen, weerleggen of versterken, zaken of gebeurtenissen met elkaar in verband brengen of uitsluiten en het slachtoffer of de verdachte met een bepaalde plaats verbinden, enzovoort.

Deze elementen, die “stomme” of “stille getuigen” worden genoemd, hebben tegenover andere bewijsmiddelen, zoals bekentenissen en getuigenverklaringen, het vergelijkende voordeel dat zij niet aan autosuggestie of suggestie door anderen onderhevig zijn, niet “vergeten”, niet “afgeperst”, niet “bedreigd” en vooral niet “omgekocht” kunnen worden.

Een vergeten vingerafdruk, onzichtbaar biologisch materiaal, afgebroken voertuigonderdelen, patroonhulzen en projectielen behoren, samen met vele andere voorwerpen, tot de bevindingen die door passende verwerking en interpretatie een beslissende richting kunnen geven aan de afloop van de onderzochte zaken.

Tegenwoordig wordt steeds vaker een beroep gedaan op wetenschappelijk-technisch bewijs. In combinatie met een goed gedocumenteerd strafdossier vormt dit de rechterlijke redenering en legt het bijgevolg de grondslag voor het rechterlijk oordeel.

De ballistiek onderzoekt vraagstukken die verband houden met wapens, zoals vergelijkende onderzoeken, ballistische onderzoeken en andere daarmee samenhangende kwesties, evenals de gevolgen van het gebruik ervan, zoals afketsing, akoestiek, schotresten, wondballistiek en andere verschijnselen.

Zij vormt derhalve een van de specialismen van de Toegepaste Criminologie. Maar wat is Toegepaste Criminologie? De Toegepaste Criminologie komt niet voort uit één enkel wetenschappelijk vakgebied, maar ontleent haar beginselen aan verschillende wetenschappelijke en technologische domeinen. Zij omvat interdisciplinariteit, een convergentiepunt van meerdere wetenschappelijke disciplines, namelijk de raakvlakken tussen verschillende kennisgebieden, en wordt daarom aangeduid als een Wetenschappelijke Techniek.

In de geneeskunde is interdisciplinariteit bijvoorbeeld van cruciaal belang. Een internist kan voor een patiënt microbiologische en beeldvormende onderzoeken moeten aanvragen. Het is de arts die verantwoordelijk is voor de beslissing welke onderzoeken de patiënt zal ondergaan en hoe omvangrijk die onderzoeken moeten zijn.

De aangevraagde onderzoeken worden uitgevoerd door gespecialiseerde microbiologen en radiologen, die mogelijk niet rechtstreeks met elkaar communiceren. De internist moet hun resultaten echter gezamenlijk beoordelen en daarbij rekening houden met de informatie die via de voorgeschreven methodologie en onderzoeken is verkregen, om tot een passende diagnose en therapeutische strategie te komen.

De aanvragende arts – in ons voorbeeld de internist – draagt de verantwoordelijkheid voor het oordeel, de gezamenlijke beoordeling van de resultaten en de te nemen beslissingen. Tegelijkertijd is hij binnen zijn specialisme deskundig op het gebied van de medische wetenschap.

Als de aanvragende arts bepaalde onderzoeken achterwege laat of deze niet correct beoordeelt, vormt dit geenszins een verantwoordelijkheid van de microbioloog of de radioloog.

Dit is dus de lacune die zich voordoet in zaken van gerechtelijk belang: de gezamenlijke beoordeling van de resultaten en de verdieping van het volledige spectrum van vragen die per afzonderlijke zaak moeten worden gesteld.

Hoe kan deze lacune worden opgevuld? Door de gegevens van iedere zaak vanuit verschillende perspectieven te begrijpen en te benaderen.

Daarom wint interdisciplinariteit internationaal voortdurend terrein ten opzichte van absolute specialisatie. In welk opzicht? Niet ten koste van de wetenschappelijke specialisatie, maar wat de uiteindelijke Beoordeling en de Besluitvorming betreft. Denk aan medische commissies, tegenover beslissingen die eenzijdig worden genomen.

In de middeleeuwen gold als waarheid dat de aarde plat was. Wie over een bolvormige aarde sprak, wachtte de brandstapel. De wetenschap kwam echter met haar satellieten en toonde ons de bolvorm van de aarde, dat wil zeggen de ene werkelijke waarheid. Tot besluit moeten wij allen aan dezelfde kant staan, niet aan de kant van de schijnbare waarheid, maar aan die van de ene werkelijke waarheid.